Każda epoka tworzyła własną definicję muzyki. W starorzytności i średniowieczu muzyka była dla ludzi wyłacznie melodią. Później służyła celom praktycznym - pomagała w pracy zespołowej oraz była formą komunikacji. Z czasem muzyka wykształcila się jako jedna z gałezi sztuki. Dobrej muzyki słuchamy chętnie i z przyjemnością, towarzyszy nam ona od wieków, dzisiaj praktycznie już codziennie od rana do wieczora.
W ogromnym skrócie spróbuję przedstawić najważniejsze elementy polskiej muzyki XX wieku. Pieśni religijne i patriotyczne.
Korzenie muzyki polskiej sięgają w pierwszej kolejności do najstarszej pieśni religijnej i najstarszego średniowiecznego polskiego tekstu poetyckiego "Bogurodzica" powstałych prawdopodobnie pod koniec XIII wieku, fragment melodii zaczerpnięty został ze znanego już w X wieku hymnu procesyjnego. "Bogurodzica" była pieśnią bojową polskiego rycerstwa w bitwie pod Grunwaldem, określana jako pierwszy hymn Polski. Pieśni ludowe i religijne jak również tzw. "Muzyka Dawna" a także gwałtowny rozwój muzyki klasycznej w koncu XVIII i XIX wieku stanowią podbudowę i początek wielu rodzajów muzyki polskiej XX wieku. W tym okresie czasu nie można pominąć pieśni "Legionów Polskich we Włoszech" napisanych przez Józefa Wybickiego. Pieśń powstała we włoskim miasteczku Reggio Emilia w dzisiejszych Włoszech. Pieśń po raz pierwszy wykonana była 20 lipca 1797 roku. Z początkiem 1798 roku znana była we wszystkich zaborach. Śpiewana podczas powstania listopadowego (1830), styczniowego (1863), przez Polaków WIelkiej Emigracji, w czasie rewolucji 1905 roku. oraz w czasie I i II wojny światowej gdy bylo zabronione granie "Mazurka Dabrowskiego" - hymnu polskiego. Muzyka poważna.
Najwybitniejszy polski kompozytor, a także wybitny pianista, czołowy przedstawiciel muzyki poważnej i okresu romantyzmu na świecie Fryderyk Chopin (1810-1849) starał się w swoich utworach nawiązywać do tradycyjnych pieśni i opowieści ludowych. Równeż twórczość żyjacych na przełomie wieków Ignacego Jana Paderewskiego (1860-1941) oraz Karola Szymanowskiego (1882-1937) odegrała istotną rolę w polskiej kulturze muzycznej XX wieku. Nawiązanie do tradycji narodowej, nowoczesny stosunek do muzyki ludowej oraz silna indywidualność twórcza powodują, że dziś obaj uważani są za najwybitniejszych obok Fryderyka Chopina i Witolda Lutosławskiego (1913-1994) polskich kompozytorow. Współczesnym najwybitniejszym kompozytorem muzyki poważnej, przedstawicielem drugiej awangardy muzycznej XX wieku jest Krzysztof Penderecki.
F. Chopin
I. J. Paderewski
K. Szymanowski
W. Lutosławski
K. Penderecki
Opera. Barokowy gatunek muzyczny - pojawiła się w Polsce już w pierwszej połowie XVII wieku, jednak popularność zdobyła dopiero w XIX wieku. Znany polski kompozytor dyrygent, autor pieśni, operetek, baletów i oper Stanisław Moniuszko (1819-1872) powrócił do kraju w 1837 roku, po najlepszej muzycznej edukacji w Niemczech. Dziesięć lat później Moniuszko napisał najwybitniejszą romantyczną operę polską "Halka".
Jan Kiepura w "Libiamo" Francja 1933
Była to opera w dwóch aktach wystawiona po raz pierwszy we Wilnie. Następnie jako czteroaktowa wersja, została wystawiona zostala 10 lat później w Warszawie. Opera ta do dzisiaj uznawana jest za najwybitniejszą polską operę narodową. Stanowi ona klasyke polskiej opery oraz muzyczne połączenie polskiej tradycji ludowej – poloneza, mazura i dumki. Gwiazdą okresu miedzywojennego w Polsce oraz także w Europie byl tenor i aktor Jan Kiepura (1902-1966). "Chłopak z Sosnowca" jak nazywał sam siebie, po niepowodzeniach w Warszawie pierwszą karierę zrobił we Wiedniu. Po odniesieniu wspaniałego sukcesu prasa obwołała go wówczas następcą słynnego Enrico Caruso. Jan Kiepura był uwielbiany przez młode przedwojenne i powojenne pokolenie.
Jan wystepował również w mediolanskiej La Scali, londynskiej Opery Covent Garden, paryskiej Opera Comique i berlińskiej Staadsoper. Dalej Jan Kiepura współpracując z berlińską UFA i wytwórniami hollywodzkimi zaczyna w latach 30-tych robić karierę i fortunę jako gwiazdor filmowy.
Muzyka popularna.
Wielkimi gwiazdami muzyki popularnej okresu międzywojennego były Pola Negri, Hanka Ordonowna piosenkarki oraz aktorki, Eugieniusz Bodo, Aleksander Żabczynski, chór Dana w składzie z niezapomniamym Mieczysławem Foggiem również piosenkarze i aktorzy.
Wielką popularnością, szczególnie w latach 30-tych cieszyły się pieśni oraz piosenki biesiadne które były śpiewane przy każdej nadażającej sie okazji. Najbardziej znane to miedzy innymi:"Wojenko, wojenko" "Góralu czy ci nie żal", "Hej sokoły", "Rozszumiały się wierzby płaczące", "Z młodej piersi się wyrwało", "Jedzie pociąg z daleka", "O mój Rozmarynie""Głęboka studzienka". ax
Eugieniusz Bodo w "Piętro wyżej" z 1937 roku
śpiewa "Umówiłem się z nią na dziewiątą"
