 |
Nie ulega wątpliwości, że od kilku lat przeżywamy renesans filmu dokumentalnego. Kino dokumentalne istnieje od samego początku kina i można nawet stwierdzić, że zdecydowana większość pierwszych filmów to były właśnie proste dokumenty ktore były istotne ze względu na sposób opisu świata. Tym co wyróżniało ten rodzaj filmów było dokumentowanie, przedstawianie faktów, w przeciwnosci do filmów fabularnych, przedstawiających fikcyjne wydarzenia.
|
Pionierami kina byli z pewnością dwaj francuscy chemicy, konstruktorzy kinematografu oraz twórcy płyt do barwnej fotografii bracia Auguste i Louis Lumière. Jednym z pierwszych w historii kina uwiecznionych na taśmie filmowej przez nich dokumentów był film "Wyjście robotników z fabryki". Zorganizowaną przez tworców filmu 28 grudnia 1895 roku w Paryżu pierwszą publiczną projekcję obejrzało 35 osób. Inny znany film z którego pochodzi zaprezentowany obok plakat kinowy to "Wjazd pociągu na dworzec La Ciotat". |
|
| Do najstarszych polskich zachowanych filmowych dokumentów zaliczane są kroniki z lat 30-tych ubiegłego stulecia wydane przez Polską Agencję Telegraficzną. Najstarszą dostepną z nich jest kronika monotematyczna P.A.T. z września roku 1934 nawiazująca do historii miasta Poznania, przedstawiająca jego zabytki i ukazująca wspólczesne oblicze Poznania wczesną jesienią roku 1934. Na forum przedstawiamy sumy kontrolne wszystkich dostepnych kronik P.A.T. oraz innych bardzo ciekawych, polskich i zagranicznych kronik i filmów dokumentalnych których lista dzieki rosnącej grupie kilkunastu aktywnych użytkowników forum systematycznie się powiększa. |
|
|
Filmy dokumentalne były często tworzone w celach informacyjnych, dydaktycznych lub służących również propagandzie. W powojennej Polsce filmy dokumentalne powstawały przede wszystkim w założonej w 1950 roku warszawskiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych i łódzkiej Wytwórni Filmów Oświatowych. Krótkometrażowe filmy dokumentalne, były zawsze mocną i wcale nie marginalną częścią polskiej kinomatografii. Jednym z organizatorów i twórców powojennej polskiej kinematografii był reżyser filmowy, dokumentalista, dziennikarz i pedagog Jerzy Bossak. W latach 1944-49 Bossak piastował stanowisko redaktora naczelnego Polskiej Kroniki Filmowej, byl także dyrektorem programowym "Filmu Polskiego" oraz twórcą i pierwszym dyrektorem Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie (1949).
|
|
|
Kilka filmów Jerzego Bossaka, takich jak ZAGŁADA BERLINA, POWÓDŹ, REQUIEM DLA 500 TYSIĘCY, POWRÓT NA STARE MIASTO, czy jeden z najgłośniejszych filmów tzw. czarnej serii zrealizowanym wraz z Jarosławem Brzozowskim - WARSZAWA 1956, weszło na trwałe do polskiego i światowego dokumentu. Jerzy Bossak za zrealizowany z Wacławem Kaźmierczakiem film dokumentalny POWÓDŹ jako jeden z pierwszych po wojnie polskich filmowców został uhonorowany prestiżowymi nagrodami filmowymi, m.in. w Cannes w 1947.
W powojennej historii polskiego kina, charakterystyczną dla okresu odwilży 1956 roku jest własnie tzw. "Czarna seria polskiego dokumentu". |
Jej twórcy zerwali z obowiązującym socrealistycznym "optymizmem" i propagandowym zakłamaniem obecnym w kronikach filmowych PRL-u. Surowość zdjęć i gorzki komentarz to wyróżnik "czarnej serii". Jej twórcy opowiadali o oficjalnie nieistniejącej patologii społecznej, chuliganach i prostytutkach. "Czarna seria polskiego dokumentu" jest uznanym zjawiskiem filmowym. Informacje o niej można znaleźć w europejskich i amerykańskich opracowaniach dotyczących historii filmu.
Na forum przedstawiamy sumy kontrolne znanych filmów "czarnej serii" miedzy innymi: jeden z pierwszych filmow tej serii "Uwaga chuligani" z 1954 roku, reż. Jerzy Hoffman i Edward Skórzewski (opowiada o złej młodzieży, nie pasującej do socjalistycznego wzorca). "Paragraf zero" z 1957 roku, reż. Włodzimierz Borowik (krytykujuje sprawę przymykania oczu przez ustawodawstwo polskie na rozszerzającą się prostytucję). ax
|
|
|
|
